1/8/2007 - Görmek

 Kayıp zamanlar varmış hayatımız da...Olmadığın zamanlar...Özlediğim zamanlar...Döne döne, yana yana seni düşündüğüm zamanlar...Gelmeni istediğim, eğer gelirsen neyi isteyip neyi istemeyeceğimi kestiremediğim zamanlar...Hayat devam ediyor ve biz hayata bir yerlerden tutunur gibi yapıyoruz. Süngümüzün düştüğü anlarda buraya sığınıyoruz. Kimseyle konuşmadan...Kötü çok kötü...Ama bu dönemide böyle yaşamak gerekecekmiş. Olduğu gibi kabul ederek yaşamı...Gerçi kabul etmesek ne değişecek ki...Yollar ayrılmış, gidenler gitmiş...Belki giden gittiği yerden de memnunmuş...

 Olasılık hesapları yaptırırmış bu hayat bizlere...Bunları da yeni öğreniyormuşuz...Arabada giderken radyoyu açarken bu şarkı ikimiz için dedirtiyormuş. Ya da solumdan geçen arabanın plakasının son rakamı bilmem ne ise beni seviyor diyormuşuz...Saçma ama yapıyormuşuz...En garip olanı da bu duruma alışmak ve herşeyde O'nu görmekmiş...Gazete haberinde isminin geçmesi, tabelalarda ismini görmekmiş...Tabela dedimde; Geçen gün Ege turunda otelde sabah sabah kahvaltı ederken yolun karşısında hediyelik eşya mağazasının tabelasında ki yazılardan O'nun adını türetmeye çalıştığımı farkedip, iyice aklımı oynattığımı düşünüp, gülmeye başlamakmış...Ne dersek diyelim, hangi noktaya gelirsek gelelim bence aşk buymuş...

8/7/2007 - İtiraf

 Yıllar önceydi. Bir yerlerde okumuştum sonra da dolabımın kapağına asmıştım."İnsanlar falanca işim olacak mı? Filanca zaman başaracakmıyım? endişesiyle zamanı oğütürler. Bir an gelir  ve dünyada ki serüvenim buymuş der ve  pişman olurlar. O yüzden anı yaşayın"diyordu yazar...

 Yıllarca her sabah bu yazıya bakarak giyinip hazırlandım. Orta ve uzun vadeli planlarım hep vardı. Ama anı da  dolu dolu yaşamayı, maksimum fayda cıkarmayı başardım.

 İlk defa hayatımın bu döneminde ne kısa vadeli , ne uzun vadeli hedeflerim var. Ya da hedeflerim şaştı. Her an  sadece onu düşünüyorum. Bir şekilde aklıma girmeyi başarıyor. Ve ben bu şekilde günleri öğütüyorum. Bu durumu kimse bilmiyor, anlam veremiyor, çözemiyor...

 Onsuzluga alisiyorum. Yazmasi cok zor olsada. Ama kanayan bir yara var ve pihtilasmiyor. Tutunmaya calisiyorum bir yerlere. Tutunamiyorum...Aslinda icimden  gitmesinide istemiyorum. Oylece kalsin. Orada butun masumlugu ve temizligiyle...

 Anlayamiyorum neden sevdigime bu kadar kotu davrandim? Kimseye boyle davranmazken...Neden laflarimi suzerek konusmadim? Neden bu denli sacma isler yaptim? Goz gore gore... 

 Su satirlari yazarken bile dusunuyorum. "Kontrol guctur" sozune inanan,uygulayan ben nasil oldu da kontrolumu kaybettim.

 Asktan dersem kolaya kacmis olacagim. Boyle bir hatayi, boyle ozel bir seye yukleyemem. Cevabini bu zamana kadar bulamadim. Herhalde zaman bana bunun sebebini bulduracak.

30/6/2007 - Hayat

 Ne zaman, nerede, ne yapacagi bilinmeyen hayat. Karsima neleri cikaracagini bilemedigim hayat...Bilinmezlerle dolu, uzuntuleriyle sevincleriyle herseyiyle hayat. Hicbir seyini kestiremedigim hayat...

  Bir donem sonsuz olacagini dusundurecek kadar iyi olan ama sonra herseyin  mahvoldugunu dusunduren  hayat...Galiba bunu dusunmemek gerekiyor. Sadece o ani yasamak gerekiyor.

 Birkac gun once is icin doguya giderken Istanbul`da sicaktan nefes alamazken ucaktan indikten  biraz sonra findik buyuklugunde buz yagiyordu ve ben usuyordum. O an onumde yuzlerce secenek olsa bu ihtimalin varligi bile bana sacma gelirdi.

 Ama gercekten buz yagiyordu...Galiba hayatimizda boyle...

 Her yanimiz karla kapliyken bir kardelen gibi cicek aciyoruz, ya da yeni filiz vermis meyve agaciyken doluya tutuluyoruz. Yeniden filiz vermek  icin yine bir bahari bekliyoruz. Bazen  mucize gerceklesiyor ve kar icerisinde kardelen gibi aciyoruz. Bunu gormek icin bilge gozlere sahip  olmamiz gerekmiyor.

 Sadece herseyi oldugu gibi kabullenmek yarinin onumuze sunacagi guzellikleri beklemek kaliyor... 

18/6/2007 - Zayıf Anlar

 Varlığı içimde her geçen gün daha da büyüyormuş. Sevgi, hasret, mesafe...Yapılacak herşeyi yapmış olmanın, söyleyecek her sözü söylemenin sıkıntısıymış belki de...Sadece içimde aşktan başka birşey kalamamasıymış...Ve bu aşk kımıldamamı bile engelliyormuş. Bu bağımlılık değil, hastalık değil bambaşka birşeymiş.Yorulduğumu hissediyormuşum, bir yerlerden başlayamanın, başlamak istememenin sancısıymış belkide...Soluklanamamak, bir duvar örmek, insanların içine karışamamakmış...Izdırap buymuşu öğrenmek. Yaşın ne olursa olsun bir acı tecrübe daha yaşamakmış. Zamanla mekanla ilgisiz bir sendrommuş. Belki de umutsuzluk, siperlerinin teker teker elden gitmesiymiş...Ve ne garip ki en zayıf anında daha da batmak istemekmiş...Ya boğulmak, ya da tabana hızla vurup yukarı çıkmakmış. Garip bir şeymiş aşk...Çok garipmiş...

7/6/2007 - Özlem

  Özlüyorum...Beni delirtmesini, en keyifsiz anımda güldürmesini, şımarmasını özlüyorum. Birlikteyken yaptığı herşeyi özlüyorum. Koşturmalarını, saflığını, güler yüzünü, yürüyüşünü özlüyorum.

  İyiki ama iyiki hayatıma girmiş. Benimde aşık olabileceğimi bana öğretmiş...Belki farkında olmamış, olamamış...

  Çalkantılara rağmen savaşmış...Yılmamış...Aşk meğerse kontrolü kaybetmekmiş...Kontrolsüz güç, güç değildir sözüne nispet dümenin elinden gitmesiymiş... Ne yaptığını, ne yapacağını bilememekmiş...O dalgaların arasında bir köşeye sığınıp sadece güçlü bir şekilde ona sarılmakmış...Bedeli ne olursa olsun,herşeyini paylaşmakmış...Duygularını, fikirlerini, kalbini,beynini...Sımsıkı sarılmakmış...O rakip değil takım arkadaşıymış...Bilenmemek gerekirmiş...Belki aşk saçmalatıyormuş insanı...Beni ben olmaktan çıkarıyormuş...Ne saçmaymış aynı potada erimekten korkmak...Ne saçmaymış birey mücadelesi vermek...Ne saçmaymış çok sevdiğini kendine kabul ettirememek. Onun parçası olmaktan kaçmak...Çok ama çok saçmaymış...